In mijn zoektocht naar het ideale ideemanagement proces komt ook vaak de vraag: waar komt een goed idee vandaan? Uiteraard heel verstanding buiten de scope van het onderzoek geplaatst, maar het wekt zeker mijn interesse!

Eigenlijk kom je dan al snel op de discussie of een uitvinding automatisch leidt tot een innovatie en of een innovatie niet zonder een uitvinding kan. Uiteraard is de combinatie niet los van elkaar te zien,  een uitvinding wat geoperationaliseerd wordt is volgens mij een innovatie. En verbeteringen zijn ook innovaties, wat impliceert dat een uitvinding niet altijd nodig is. Volgens een van mijn beste vrienden Tidd komt een innovatie uit de ‘market push’ (de markt ‘vraagt’ om vernieuwing) of ‘technology push’ (een nieuw ontwikkelde technologie). Of uiteraard een combinatie (wat ook weer te bediscussieren is, maar dat terzijde).

Ik denk dat het logischer is om een mogelijke innovatie in te schatten naar kans en niet naar gradatie van vernieuwing. Wat erbij komt kijken is dan de indeling naar impact en tijd om een idee te implementeren (vrij naar Jeff Gaspersz). Het maakt dus helemaal niet uit waar het vandaan komt als een organisatie het idee kan opvangen en er op termijn iets mee kan doen. Zo zal een uitvinding een grote kans kunnen zijn, omdat het een relatie kan aangaan met de organisatie. Wat automatisch kan leiden tot innovatie.

We gaan weer bloggen. Genoeg redenen, verbazingen, leuke dingen, teleurstellingen en tijd. En natuurlijk Ter Leringh ende Vermaeck. Ofzoiets. Even een korte update van de afgelopen vijf maanden:

• Twee keer verhuisd. Ik woon met Andrea, boven twee (top) muzikanten, op 5 minuten loopafstand van het Ledig Erf. Utrecht ja! Volgens Matthijs nog steeds een semi-studentenwoning, maar ik vind natuurlijk het al een enorme stap naar enorme burgelijkheid.
• Afstuderen nu al 5 maanden onderweg (zo ellendig die ‘positieve’ teller op LinkedIn). Na wat proceswijzigingetjes heb ik nu het gaspedaal gevonden voor de finish. Beoogde afstudeerdatum: voor 1 oktober (neeeeeee…. deze keer noem ik geen datum meer!). Ik heb het wel ontzettend naar mijn zin bij mijn bedrijven/instanties. Infram, mijn echte baas, Rijkswaterstaat (RWS) en Ministerie van Verkeer en Waterstaat (VenW) zijn echt tof.
• Hockeyteam gevonden! Dames 8 van Voordaan wordt het samen met Tessa. Afgelopen dinsdag is ondanks het prachtige weer toch nog getraind. In de kroeg wel te verstaan.
• Gestart met Twitter. Puur uit nieuwsgierigheid. Pluspunten: je ego wordt er groot van (check het aantal followers!), interessante mensen vanuit het werkveld doen het ook en je vindt nog eens iemand terug. Heel Groot Nadeel: 5x twitteren over het weer vind ik een tragisch dieptepunt van mezelf.
• En nee… ik weet nog niet wat ik wil doen. Daarom is deze weblog. Om er al schrijvende achter te komen.

Vragen? Opmerkingen? Suggesties? Stel ze!

Je kan een paar dingen doen op een dinsdagavond: kroeg bezoeken, studeren voor je tentamens of een concert bezoeken van een band waarvan je de cd’s inmiddels hebt grijsgedraaid. Eeuwig dank voor diegene die mij aan The Feeling heeft geholpen (Elger, Thomas?)! Cd’s van een band die ik meenam naar Cambridge onder het mom ‘Ik moet ook vrolijke muziek meenemen’ en de band waar ik in hetzelfde Londen een schokkende documentaire over zag (de helft is al getrouwd, verloofd, kinderen of homo en ja, ze zijn even oud als ik).

The Feeling kwam met z’n 5-en op het podium en ik was verkocht… Overhempje, bretels inclusief quite English posh accent. Ze speelden alle hits van hun eerste cd en alle lekkere nummers van de tweede cd. Het publiek was goed gemengd qua leeftijd (deze keer geen schrikreactie bij het woord proefwerk). De zanger pakte het publiek helemaal in door een leuke meezingactie te bedenken. En de toegift… de jaren tachtig oldie ‘You gotta fight for your right’ spelen en helemaal losgaan. Het was top!

Heerlijk ontspannend en niet alleen tijdens de vakantie, ook in de trein; een boek lezen. Mijn nachtkastje ligt vol met stapels boeken die ik nog moet doen (Engels en Nederlands!) en momenteel lees ik ‘Het lelietheater’ van Lulu Wang. Niets verklappen, ik vind het tot nu toe nog erg mooi.

Maar nu kom ik toch terecht op een leuk linkje: read at work. Kan je boeken lezen tijdens je werk! Wordt er een windowsschermpje geopend, kan je klikken op de mapjes links en komen de boeken in een powerpoint vorm aan je voorbij. Het is de Nieuw-Zeelandse manier om de mensen te stimuleren om boeken te lezen en ik denk dat het gaat werken. Alleen, zouden ze merken dat ik stiekem switch van Vista naar XP?

Het is zo’n aanstekelijk liedje, dat ‘Let’s dance to joy division’. Afgelopen intro heb ik het ook grijs gedraaid met mijn IK-radio vriendjes. En elke keer, net zoals bij het glazen huis, gingen we los als we het hoorden. En op een of andere manier, steken we andere mensen erbij aan. Even doorscrollen tot de 0.50. Hoor je mensen roepen ‘Wombats, Wombats!’ Nee dat ben ik niet hoor De rest spreekt voor zich. Negeer het kleine rondspringende meisje in het midden alstublieft…

Gelukkig mocht ik het allemaal nog een keertje over doen. In het echt. Met de echte Wombats! In een woord: top. Wat meer nieuwe nummers dan in maart (mag ook wel, wanneer komt die nieuwe cd?!), maar ook de classics die weer echt spetterden. Helaas geen crowdsurfen van the Wombats zelf, maar tja, je kan ook niet alles hebben. Echt hoogtepuntje? Het begin…

Volgende concert? Nou, dat is vanavond al meteen. Kraak en Smaak gaan de vrolijke deuntjes spelen in de Atak in Enschede en ik ga met mij helden van IK-radio de radio daar afsluiten en eruit dansen. 21 oktober komt The Feeling naar Nederland en dan mag ik mijn grijsgedraaide cd’s eindelijk een keer live horen! Ook een hoogtepuntje. Dus genoeg nog op stapel!

Het Feest der Feesten komt er weer aan… Mijn dispuut organiseert het dit jaar voor de derde keer en drie keer is scheepsrecht zullen we maar zeggen!

Het Brokaraoke feest, het voorproefje was gisteren al in het Gat zo rond een uurtje of 1:45. ‘s Nachts wel te verstaan. Marije Keizer, mijn welgewaardeerd dispuutsgenootje, stond achter de knopjes van de muziekinstallatie en gooide ‘Gold’ van Spandau Ballet erin. Iedereen zong mee. Dat gaat dus komende woensdag ook gebeuren. Alleen dan kennen wij de coupletjes wat beter en kunnen we het refreintje nog beter mee zingen!

En ook dit jaar is er een thema. ‘We gaan voor GOUD!’ Slaat natuurlijk op het feit dat al die meiden (en die ene geweldige kale kerel) goud hebben gewonnen tijdens de Olympische Spelen. Doe iets leuks met dat thema, trek een leuk pakje aan. Gaat het zingen van de karaoke nog beter. En het is niet alleen karaoke, ook de dj’s van club24 zullen tussen het zingen door de plaatjes aan elkaar draaien.

Komt allen! Vanaf een uurtje of 22:00!

Het was echt FAN-TAS-TISCH. Maar zoals ik wel vaker op deze plek heb geschreven… radio maken is het meest geweldige tijdverdrijf wat je kan doen. Vooral als je net terug komt van vakantie. En gewoon, omdat het kan. Drie weken lang plezier.

In een notendop: met negen mensen hebben we negen dagen lang tijdens de introductie radio gemaakt. Speciaal een etherfrequentie aangevraagd (stond op de Horsttoren, beetje op Oldenzaal gericht, was daardoor wat slecht te ontvagen in de stad) en je kon ook via een internetstream luisteren. Studio stond voor de Vestingbar op de campus, verslaggevers liepen de hele dag/nacht rond om reportages te maken en we hadden programma’s van 9:00 ‘s ochtends tot 4:00 ‘s nachts. Verzoeknummertjes werden constant aangevraagd via de mail en de sms en die draaiden we ook naar hartelust!

Hoogtepunten? De drie uur durende uitzending met Michiel Veenstra (3FM DJ die ook in het glazen huis heeft gezeten) waar ik een mooie badeend aan over heb gehouden. Het interview in de rij van de New York in Hengelo met een jongen die de prachtige pick-up line had over een hertje. Het gesprek met Ivo en Frerik over kotsen in patatbakjes. En natuurlijk het slot, alle superactivisten (de blauwe polo helden die tijdens de intro alle rotklusjes doen) in de studio de laatste plaatjes draaien, keihard meezingen en dan emotioneel de stekker eruit trekken…

Radio is nu klaar, het sociale leven mag nu. En studeren natuurlijk.

Hoe doe je 4 steden in drie dagen? Heeeuuull makkelijk! Eerst waar we waren gebleven… De laatste dagen op het bounty eiland waren iets minder bounty dan we hadden gewild. Ik hou het kort: voedselvergiftiging, start van het regenseizoen, modderwegen en geen internet. Als dan het filmkanaal voor tien minuten uitvalt, word je heel even gek. Ik ben daar mijn bruine sunkissed huidje kwijtgeraakt

Dus dan maar op naar Bangkok, de stad van uitersten. Want binnen een paar kilometer heb je hele Aziatische delen met eettentjes, mensen die op straat eten verkopen, plastic stoeltjes (bijna vergelijkbaar met Vietnam), maar ook wolkenkrabbers, hele shopping malls (heel Amerikaans!) en skybars. En natuurlijk de cultuur. In Bangkok gingen we Merlijn eindelijk ontmoeten. Hoe bizar om te merken dat zijn reis zoveel gemeen had met onze reis. Bangkok is echt heel erg gaaf: Koa San Road is erg toeristisch maar leent zich ontzettend voor de aankoop van souvenirs. Siam Square is een ordinaire shopping mall maar moet gewoon gezien worden en kan je gewoon heel goedkoop kleren kopen (vooral jurkjes!). Maar het mooist was toch wel de skybar. Adembenemend uitzicht over nachtelijk Bangkok. Jaja, Ju op de 64ste verdieping. Met dank aan de cocktail ‘Drunken Pineapple’ heeft ze geposeerd bij de duizelingwekkende afgrond. Tenminste, dat zag ik later op de foto. Het was een mooie laatste avond!

Wat doe je als je 12 uur overstaptijd heb in Wenen? Dan ga je naar Schonbrun! Het Sissipaleis! Ook hier kwamen we de Japanners tegen, hoe dolletjes. Sophie en ik probeerden in Wenen mijn pappa nog op te geven voor het komende nieuwjaarsconcert (eindelijk een keertje uitslapen met nieuwjaar) maar dat mislukte jammerlijk. Nog een beetje cultuur gedaan in de binnenstad en uiteindelijk waren we dolblij dat we eindelijk een vliegtuig in mochten naar Amsterdam…

En nu ben ik alweer een week terug. Tijd vliegt als je terug bent. De beelden uit China van de Olympische Spelen zijn ontzettend herkenbaar van wat ik in Vietnam, Cambodja en Thailand heb gezien. En soms wil ik dan ook terug. Want Azie is stiekem best gaaf!

Hoe kan je het beste je entree maken op je bounty eiland? Uiteraard hadden wij weer eens vertraging. Waren wij weer eens opgelicht door een of andere Thaise kerel, hadden we de aansluiting naar de ferry gemist en moesten we op een andere manier naar het eiland komen. Speedboat? Speedboat dus. Ruige zee, het was immers donker, naar onze plaats van bestemming. Die was immers aan het strand. Ankertje uit. Kapitein eruit. Toen besefte wij dat we met tas en al tot kniehoogte de zee inmoesten. Ik had al een Mekongduik gehad (toen we met de sinaasappelkist aan het varen waren, was ik al half in de Mekong gevallen), dus ik zag me al, in front of alle bewoners van ons hostel die aan het eten waren aan hetzelfde strand keihard vallen in het water met mijn backpack op de rug. Mooi entree. Maar dat gebeurde niet, als volleerde Bond-girls stapten we erg soepeltjes uit de speedboat en liepen we het strand op en checkten we in. Maar 13 uur later dan we vertrokken waren uit Siem Reap. En we waren nog wel met het vliegtuig gegaan.

Maar goed, wat doe je zoal op een bounty eiland? Niets. Nou ja. We maken ons druk over insmeren. Verhuizen van stoeltje, naar handdoekje, naar eetgelegenheid, huisje (de zon is eenmaal een koperen ploert tussen 12 en 3), terug naar handdoekje, stoeltje, terug naar het huisje om te douchen, weer eten, wat drinken en slapen. Beetje muziek luisteren. Andere mensen uitlachen. Boekje lezen. Heel veel slapen. En dat al drie dagen lang. Reeeeellaaaaaaaxxttt.

Zaterdag gaan we naar Bangkok, proberen we eindelijk een meeting te plannen met Merlijn. En gaan we proberen een hostel te boeken naast een van de grootste shoppingmalls van Azie. Want dat moeten we in levende lijve zien. En dan gaan we ons heeeel erg langzaam opmaken voor een vliegreisje naar Wenen en daarna naar Amsterdam. Maar eerst, Bangkok!

Wat hebben we er een hoop gezien. 3 dagen tempels. Die Cambodjanen vroeger konden goed bouwen. De symmetrie, de toewijding voor de vier windrichtingen, de totale devotie voor hun geloof (hindoeisme/boedhisme); het is onvergelijkbaar met alles wat ik in Europa heb gezien. Wat daar af en toe nog met de Franse/Italiaanse slag kon gebeuren, is ondenkbaar hier in Angkor. Bouwtechnisch (nou ja, wat ik ervan kan zeggen), het klopt. De tempel was dan ook voor hun koning, de treden moesten steiler dan steil zijn (je ging eenmaal naar de hemel), of de deuropening nog lager (je moest bukken voor Buddha). En ze doen aan slangen, naga’s genoemd, als beschermdieren…

De beroemste tempel, Angkor Wat, was eigenlijk een beetje teleurstellend. Nee, dat kwam niet doordat het heel warm was en alle reliefs en beelden leken op alles wat we al hadden gezien. Nee, het viel gewoon een beetje tegen. We hebben gewoon mooiere gezien. De Bayon, de allereerste tempel die we hebben gezien bijvoorbeeld. Deze heeft alleen maar lachende hoofden. Ieder hoofd lacht op zijn eigen manier. En heeft een muur waarbij het dagelijks leven van die tijd in relief is afgebeeld. Heel bijzonder. Of, onze favoriet, de tempel waar Tomb Raider is opgenomen, Ta Prom. De bomen kunnen daar ook echt niet weggehakt worden, anders valt die hele tempel inelkaar. Maar je hebt ook het gevoel dat de tempel op instorten staat… Ik voelde me net Angelina, overal zag je weer nieuwe details en je liep weer een hoekje om en kwam weer in een totaal andere wereld van die tempel terecht. Nu wil ik echt Tomb Raider zien als ik weer thuis kom.

En verder zijn Cambodjanen rare mensen. Ze hebben echt geen cent te makken. Al hun tempels worden gesponsord door een ander land, naast hun eigen stichting Apsara (toevallig ook de naam voor de danseressen van die tijd) staat er ook altijd bij vermeld dat er een of ander land deze tempel ook ‘helpt’. Vooral Japan helpt natuurlijk een hoop tempels. Dat helpen is zwaar relatief; renoveren kost 10 jaar en gebeurt zwaar inefficient. Als je naar een tempel toerijdt, zijn alle huizen ‘gesponsord’ door families, ambassades of instanties. Grote borden aan de weg of in hun tuin. Bizar. Onze guide had les gekregen dankzij unicef en was daardoor in Londen geweest. Wat als straks al dat sponsorgeld ophoudt? Waren deze mensen niet meer geholpen met andere geldinitiatieven?

De tempelbezoeken zijn over, vanavond nemen we afscheid van Bean de tuktukdriver (zwaar emotioneel, nog een keer ‘wicked’ roepen en zijn pet scheef trekken) en dan stappen we morgen, heel erg backpack-like op het vliegtuig. Om uit te rusten van 3001 tempels en Cambodja. Thailand, here we come!